شبهای پر از رعدو برق تهران و پر رحمت
شاید ترس باشه شایدم نترس
: زیر باران باید رفت آره ولی فکر کردن هم زیره بارون خیلی باحاله و آرامشی که از نوازش ریتم قطرهای بارون که تو ملاجت میخوره مخصوصا اگر یه هفته تو فضایی خیالی قالی سلیمون برا خودت بافته باشی و تا عمق ۶۸۸۸ متری اقیانوس نا کجا آباد هم بری اونی که ((نحن اقرب من حبل الورید)) میگه بابا جون کجا اون ناکجا آباد هم که میخوای بری باید ویزا داشته باشی و اون ویزارو باید از سفارت خونه دلی باید بگیری که کلید اون نترس نه ترس .....
آخرش میگه بابا خوب شد که ویزام ردیف نشد دمت گرم یا میگی اگه ردیف میشد چی میشد فلان میشدم فلان
ای خدا شکرت.............
+یه نکته که جسارت منو تو نوشتن ببخشید ما این کاره نیستیم وبلاگه دیگه+
|
+| نوشته شده توسط
cici در یکشنبه نهم اردیبهشت 1386
|
